******* 

Këtu ku jam s’më rrihet pa të parë,

atje, ku je s’vij dot se më sheh ti.

Dhe sosen netët, sosen-sa ngadalë.

Dhe fluturojnë mëngjeset si veri.

Më dhe dikur shpirt e shpirt të dhashë,

dhe qysh atëherë s’po ngryset ajo ditë,

padita dhe padite, the dhe thashë,

fitova sytë e tu, humba të mitë.

Dhe duart më braktisën. “S’jemi tuajat!

Asaj i përkasim!” thirrën duart.

“Asaj i bindemi!” thirrën mendtë.

Mbeta kalli, krejt yti, krejt.

Në bëmë dhe braktisëm një çudi.

Tani në fusha bares zemërvrarë.

Atje ku je s’vij dot se më sheh ti,

këtu ku jam s’më rrihet pa të parë.

*********  

-një fshatareje nga Ishulli i Lezhës-

Ah, kjo vdekje e gjorë, rojtare kryelartë dhe e sertë,

e asaj që është e shtrirë dhe s’ngrihet më!

Veshët ia ka zënë, nuk e lë të dëgjojë as vajet, as erën.

Sytë ia ka mbyllur,

Duart ia ka lidhur

Kjo vdekje e hidhur!

Prapa murit ka qënë në përgjim, por gruaja

Gjer në fund nuk e diti,

Prapë nuk e di,

Kurrë s’do ta dijë!

Ah si shkëlqen kostumi i saj mortor!

Është veshur sot më bukur se dje.

Më bukur se ditën kur doli nuse.

Më bukur, më bukur-ahi, - më bukur!

Të thuash ti s’është ajo plaka

Që fuste në këmbë nallane të gjata,

Që mbante në supe xhaketë të vjetër,

Të thuash ti është tjetër, tjetër!

Qajmë dhe për kë s’e dimë!

Qajmë për njerinë.

E në rrugë, ja, faniten krushq të mjegullt,

Frushullojnë jele dhe shami bojalle.

Në fytyrën e saj retkin-mozot-një qeshje,

Një endje e thellë prej të gjallëve.

Ka qënë vdekja nën shtrat... Por gruaja

Gjer në fund nuk e diti,

Prapë nuk e di

Kurresesi s’do ta dijë,

Bashke s’u panë,

Hallet i qanë.

Atje në rrugën e Lezhë-Manati,

nën harkun e plepave të butë

vinte mbesa me një djalë të ri...

Ktheva blatishtës pa rënë në sy.

Dhe besova i hidhëruar

se ai më shumë se unë i shkonte në krah.

Gazi i saj më ftonte në gëzime,

po lufta, lufta u ndez e s’më la.

...Stërgjyshërit si erë dimri,

me mustaqet si brirë,

ku zemërimi bën folenë,

me shpuan në brinjë,

mërmëriti: Luaj!

Gjyshërit - gjëmime luftërash

e gjithashtu lodra grash

u ngjallën nëpër genet,

urdhëruan: Luaj!

Babai flokëbardhë

tha: mbaj frenat mirë,

ne sytë që mbylli fshehu

një qeshje, një dëshirë...

Ikte mbesa me një djale të ri...

Ktheva blatishtës pa rënë në sy.

 - duke shkruar prozë-

Na bëre kokën, por s’të përkasim.

Na hape sytë, do të shikojmë!

Na fale gojën, do të flasim!

Na vure veshë, do të dëgjojmë!

Krijues, baba, perëndi a ç’je!

Me frymë e letër e penë

nga hiçi, demek, na shpike ne.

Pra jemi, s’paskemi qënë.

Nga lotusi yt me qindra pikuam,

e bukur shumë ishte kjo botë.

U turrën me vrap por ç’u gjakuam

në cepat e buzëve nga freri i ftohtë.

Na the këndomëni mirënjohjen e thellë

në gjunjë, me sytë plot adhurim dhe bindje!

Unë romancieri ju kam pjellë,

në kokë futni kokën time!

Krijues, baba, perëndi a ç’je!

Mos luaj me fatin tonë siç do!

Njëri u nis të arrijë një re,

tjetri një dasmë: mos i ndalo!

Nga hija dhe drita jote pushtuese

lirim, lirim! - në kor thërrasim.

Në këtë botë shumë të bukur,