Erion Hiluku

Autori Erion Hiluku

Erion Hiluku, 1979, ka lindur në Blinisht të Lezhës. Është diplomuar në gjuhë spanjolle, 2000, në Universitetin e Seviljes dhe tani vazhdon studimet ne të njëjtin Universitet në degën e Fisioterapisë.
”AROMË JETE”, është libri që përmbledh poezitë e tij, botuar nga “Mirgeeralb”, Tiranë 2004.   “Forca e logjicionit poetik dhe meditativ, argumentimi dhe figuracioni racional e bëjnë poezinë e tij mjaft origjinale dhe të kuptueshme.” (Gazeta LISSALBA, LEZHË-SHKURT 2004) Stafi drejtues i www.lezhe.net i uron poetit te ri nga Binishti i Lezhes suksese te metejshme ne fushen e bukur dhe teper te veshtire te poezise.Suksese Erion!..lezhe.net/L.GJ/.

Ëndërr e humbur

Kush të gjunjëzoi për të të poshtëruar?

Kush ëndrrën po ta mbyt?

Kush të ka tradhëtuar?

Kaini, vëllai yt?!

Semaforë të përgjakur,

shikimin lutës, të dëshpëruar.

Çizmet me taka të larta,

trupin të mpirë, shpirtin të droguar.

Kripa i ka tharë gjëndrrat e tua lotuese,

ndoshta kujton se doje një djalë,

shiringat përgjaken e të pickojne në venat e asfalta,

e mishrat të kalben dalëngadalë.

Shoqëria e mallkuar,

natë, shiu i ndyrë u çmend,

të ngriu në ajër buzëqeshjen e zhgarravitur,

me ngjyrat e flamurit tënd.

Buzëqeshja që njohu përçmimin,

nuk e fsheh dot trishtimin e një oferte jetësh,

ndjenja egzistuese që fjalori nuk i njeh,

poemë mjerimi dymijë vjetësh.

Veshët më buçasin nga heshtja,

e zemrës që dot s’kujton dashurinë e parë,

o det i zi, krejt hidhërimin tënd

e volle në bregun shqiptar.

O vajzë hyjnore,

një botë do ta jepja për ty,

veç të guxoja njëherë

të të shikoja në sy.

Atdhe i dhimbjes,

erozioni i lotëve po të çon në të njëjtin det,

po mbytesh, veç shtrin një dorë,

natës ngjyrën ja merr pulëbardha,

 qqwwwwwwwwwwwwwrtyuklll;']]]]]][[[[123

+6

3

9

372/[99999gggggggddddddssssaaaaaaaaaaaaazzzzzzzzxxxxxxccccc vbnm,,./

Një Atdhe

Janë njerëzit, toka dhe deti,

janë gjethet, janë gjërat pa emër.

Sa larg Atdheu më mbeti,

larg buka me kripë e zemër.

Janë vendet ku dua të kthehem,

ku d/...

33333333

ua të kthehem çdo ditë,

atje ku shokët nuk më presin,

ku qetësia bëhet muzikë.

Janë fëmijët , kosheret, bletët,

gjyshërit tregojnë historitë

shpesh të cunguara jetët,

atje dashuritë, atje tragjeditë.

************** ku dikur bujaria,

lulëzonte si pemët në maj,

atje ku sot egoizmi, tradhëtia, lakmia,

të ndershëm janë, pa faj

Jam ai që jam, nuk jam mazokist,

prapë kthehem, trishtohem, vuaj,

atje i gjej më të këqinjtë armiq,

që Atdheun e mua na trajtojnë si të huaj.

Se linda, jetoj dhe do vdes shqiptar,

zgjidhur në shkencë e në fe,

vetë Zoti këtë e la mbarë

gjithkujt i dha një Atdhe.

Vetëm për një natë

U njohëm,

në çmendurinë e një diskoteke.

Ndoshta të dy kërkonim pak dashuri,

ndoshta veç kuriozitet,

a një aventurë, s’e di.

Të zgjodha,

një kompliment a s’di çfarë…

U prezantova,

e të “sulmova” drejt, përballë.

–Sa direkt qenke!

–Jeta është e shkurtër.

Brenda meje qeshi një djall.

Shpirti, dëshirat,

egërsirat dalin netëve të shuajnë etjen.

Të zgjodha si prenë e pafat,

i pari gjuajta puthjen e parë,

e s’qeshë pa mëkat.

                     ***

Çfarë do jetë për ty dashuria?!

Ç’mendime përshkojnë ekstazën e qelizave të tua?!

Diku nën krevat do jenë këpucët e mia.

Më fal, nëse t’i shkriva puthjet me flakë kuçedre.

Por, ti je e lumtur, me muskujt e shtendosur,

më buzëqesh me sytë e një zebre.

Unë mund të të dua, e dashur,

vetëm për një natë.

…parfumin tënd, avullin dehës në flokët e gjatë!

Më çmendin puthjet e tua narkotike!

Por, më fal sërish, nëse nuk mundem të harroj,

se s’të dashuroj, as të kam mike.

                                       Sevilje,  mars 2004.

Të paharruarit e mi

« Prindët, mirë që ka një emën të përbashkët për të dy!»

                                                                 M.Camaj. «Diella»                                                                                                                                                                                   

Ju jeni era nën krahët e mi,

jeni kujtimi që nuk fshihet kurrë,

vargu me rimën në këtë poezi,

gëzimi e vuajtja që më bëjnë më burrë.

Ju jeni fillimi i ndjenjës së parë,

jeni burimi i mirënjohjes së vërtetë.

Juve ju mbaj në më të lartin altar,

borxh jua kam një jetë.

Dua të uleni me mua

në tavolinën e ballkonit të gjatë,

të shijoj kafenë e të mëndafshtave duarve të tua,

të dëgjoj muzikën e kollës së thatë.

Pastaj, në heshtje t’ju them sa fort ju dua,

dallëndyshet do të kthehen përsëri,

të kundroj shtigjet e jetës në fytyrat tuaja,

të paharruarit e mi.

Një puthje

Një puthje,

një regëtimë buzësh,

përqëndrimi i krejt ndjeshmërisë dhe dëshirave.

Një puthje,

mund të ndjejë ngrohtësinë e jetës,

të gjakut që vlon,

mund të ndjejë akullin e urrejtjes,

një puthje, është pasion.

Një puthje,

me dashuri të sinqertë,

mundet të shuajë për një çast etjen për të jetuar,

mund të thotë do shihemi prapë,

një puthje,

zbulon njeriun e dashuruar.

Një puthje,

mund të jetë përkëdhelje a një grusht i fortë,

mund të fluturojë me lirinë e mendimit,

por s’e fsheh dot hipokrizinë,

që në shpirt lë,

njollën e përfitimit.

Një puthje,

është realiteti i kujtimit,

me një puthje tradhëtuan vetë Zotin,

një puthje zbulon qëllimet më të thella të shpirtit,

një puthje mallëngjen lotin.

Një puthje,

me dashuri, e ngrohtë,

rilind diellin përpara agimit,

një puthje e thjeshtë,.

gjithçka mund të thotë.

                                       Sevilje,  shkurt 2004.

Lezhe.net   - Të gjithë të drejtat e rezervuara