Në vend të parathnies për brezin tim

Po na djegin të gjallë. Përtej kujtesës së drurëve
gjithsesi, përtej kujtesës së çdo gjëje
po na djegin, duke na thënë qetësisht
se zjarri është më fisnik se kalbja
dhe se tymi është fjala e fundit e përjetësisë
sidomos kur ngjitet në qiell...

Po na djegin; Të gjallë e të thyer
si nyjen e mbushur me rrathë të drurit
me rrathë që prej frikës së këtij zjarri
kahmot
kapërthyer janë si flokët e të vdekurit urie.
Po na djegin të gjallë e ky pyll, - thonë
vetëm për dru zjarri qenka mbjellë...


Miqve

Ne po ikim miq, ashtu si kujtimet
drejt heshtjes së vjetër, asaj heshtjes së butë
që jetojmë qysh prej lindjes... Koha po shprishet
si një flok i shkulur prej dhimbjes.
Tash në vend të ajrit thithim mall
dhe mes fjalëve të fundit, në çantat e rënda
fshehëm lotët.
-Jetofshi miq, se toka e huaj është gjithmonë e njëjta;
-Jetofshi miq, fatin tuaj
që në një puthje të vogël nganjëherë lindi dhe vdiq i paparë;
-Jetofshi miq, aq mirë sa ua paça zili;
Se s' paska asgjë më të madhe në botë
se zemra, asgjë më të rëndë se malli
vetë prej lëkurës sonë.
Në trena të kundërt do të hipim, mbi dy sirena
duart do t' i ngulim e më vonë të uritur
lotët do gëlltisim me lodhje si bukën e ngelur.
E tash, jetofshi miq
aq mirë
sa ua paça zili!
14. 4. 1992 München

 

Shqiptari

Mbi gjakun e njeriut qe u vra mbi shkembinj
heshtur u ul shqiponja
...................................Te tjeret thane:
- Ky eshte flamuri yne, ky eshte simboli
i shtepive tona.
Pastaj ngriten kenge.
Dhe kur u ngriten prej kenges si prej nje
..........................................sofre te madhe

iken arave te tyre heshtur
duke folur me vete se kush do ta merrte
token e atij qe sot ish vrare mbi shkemb.
Me vone thirren feste, kenduan gjer vone
rreth zjarresh te medha qe tmerronin
................................................armiqte.
Shqiponja ndukte lehtaz ballin e te vrarit
pa u bindur dot ne mund ta hante njeriun...


Nga gjaku i njeriut qe u vra mbi shkembinj
heshtur, u ngrit
shqiponja...

 

Zbuloj veten

Si nje rrobe pa vlere eshte lekura
gjersa nen te rrjedh dhe buron gjaku...
- Kujdes; kujdes me mua;
Po provoj moshen e veshtire te te qenit
per here te pare

(...Nje dore e ngritur eshte direk anijeje
nje dore e frikur thyhet si pikepyetje.
Dhe dy duar te zgjatura, qofte dhe me dhimbje
a nuk i ngjajne ato nje barazimi?...)

Sot po perpiqem ta zhvesh lekuren time
dhe ta hedh ne pirgun e gjerave te vjetra
ne qofte se s'do t'ia fal me te varfrit te botes...
Po, po. Ta zvesh lekuren time
qe me largon nga njerezit,
qe me mban ngrohte dhe s'ma le gjakun
te derdhet
........................... vecse syve.
Zbuloj veten dhe nuk e di as vete
ne do te vdes pa u pare
sypaster me njerezit.